Zwaai-oma

Tijdens het gesprek hield ze de hele tijd mijn hand vast en legde die tegen haar schouder. Na twee jaar gescheiden door glas, hadden onze handen elkaar eindelijk gevonden.


Zij zit achter het raam aan een tafel. Ik fiets voorbij, soms vier keer per dag, soms dagen niet. Ik zwaai als ik haar zie en zij zwaait vriendelijk terug. Meestal zit ze met andere ouderen aan tafel en dan zwaai ik naar iedereen. Maar het meest naar haar. Ze zit er 's ochtends vroeg en soms ook nog na het avondeten als de anderen naar hun kamer zijn. Af en toe leest ze de krant, een enkele keer heeft ze bezoek. Ik wist haar naam niet, wist niet hoe haar stem klonk en of ze nog familie had.

Nu weet ik hoe ze heet, hoe haar stem klinkt, dat ze familie heeft, dat ze zelden buiten komt, een beetje vergeetachtig is en dat ze een warme hand heeft. Ik heb beloofd om een keer een kopje thee te komen drinken en als het mooi weer is te gaan wandelen. Mijn zwaai-oma.

Terug naar boven