Zwaai-oma vanaf de andere zijde

Zaterdag volgde ik een workshop zang volgens de Lichtenberger-methode door Ingrid Voermans. Tijdens de lunch ging het gesprek over het belang van menselijk contact, een vriendelijk gezicht of gebaar. Ik vertelde het verhaal over zwaai-oma (zie hieronder)." O, wat leuk dat je dat vertelt," zei Maria. "Een vriendin van mij woont sinds kort in dat verzorgingstehuis. Ze zag er er vooraf erg tegen op. Maar nu ze er woont is ze zo blij! Ze vertelde dat de hele dag door voorbijgangers vriendelijk naar haar zwaaien!! Ze zou graag het raam open willen doen om de mensen te bedanken, maar het raam gaat niet open. "


Zwaai-oma deel 1
Zwaai-oma deel 2
Zwaai-oma deel 3


Terug naar boven

Kunst

Doz heeft een kunstwerk van Marijke Verhoef gekocht bij Galerie Le Petit Port in de Herenstraat. "Heel mooi," vertelde ze, "heel breed en een beetje neutraal."

"Ik vond het schilderij dat op de openingskaart stond wel mooi", zei ik.

"Inderdaad," zei Doz, "maar daar blijf je naar kijken, dat trekt teveel aandacht."

"Dat is natuurlijk niet de bedoeling van een kunstwerk", antwoordde ik droogjes.

Terug naar boven

Appeltje voor de dorst

Bij SBS6 heb je maar liefst drie programma's waarbij een makelaar Britten begeleid bij het kopen van een huis in Spanje. Velen hopen voor een zacht prijsje een makkelijk te renoveren bouwval op de kop te tikken. Het liefst met een schitterend uitzicht, naast een natuurgebied, dichtbij een vliegveld, met leuke cafeetjes en winkeltjes en dan heerlijk rustig wonen:>) O nee, natuurlijk eerst opknappen, maar dat zie je dan weer in andere programma's. De aankoop van een eerste of tweede huis is ook bedoeld als investering. Een appeltje voor de dorst.

Realiseren die Britten zich niet dat Spanje nu al een drinkwaterprobleem heeft? En dat er nu al in sommige regio's een verbod geldt om je zwembad te vullen met leidingwater? Dus dat ze een wel erg droog appeltje voor de dorst aanschaffen?

Terug naar boven

Geluk

Kent u momenten van geluk?

‘Het is hard werken, maar het is aangename arbeid. Je moet je ertoe zetten. Als ik daarmee ophoud, kom ik niet in een neutrale toestand terecht, maar word ik gedeprimeerd. Werken aan geluk werkt als een antidepressivum. Mensen kunnen een avond met vrienden doorbrengen en zich pas thuis realiseren dat het heel gezellig was. Dan heb je momenten van geluk gemist. Je moet tijdens zo’n avond beseffen dat er vele kansen liggen om gelukkig te zijn. Je moet je realiseren: dit is prettig, dit is een mooi moment, hier geniet ik van, dit is een moment van geluk.

Citaat van Christophe André in Ode. Getipt door Simone, die weer getipt was door Corine.

Terug naar boven

Mc Bike

Waarom bestaat er geen afhaalrestaurant of broodjeszaak waar je makkelijk vanaf je fiets de bestelling doorgeeft en/of je eten meeneemt? Dat je niet eerst je fiets op slot moet zetten, spullen die je al bij je hebt met je meesleept etc.

Ik heb nu een supermarkt gevonden, die een stap naar een fietsvriendelijk winkelen heeft gezet. Je parkeert je fiets lekker beschut tegen weer en wind in de autoparkeergarage. Vervolgens plop je je werktas met laptop of fotostatief in het winkelwagentje naast het fietsrek en rijdt comfortabel de winkel in.

De supermarkt is de DEKA-markt aan het Levendaal. Nu had ik ooit in een ver verleden 1 stap in de Dekamarkt gezet en was meteen gillend weggerend vanwege de vreemde geur in de winkel en slap uitziende groenten.

Nu hangt er alleen een lichte uitlaatgassenlucht in de autoparkeergarage en zien de groenten er fris uit. Niet zoveel groenten als bij de Hoogvliet, maar ook niet de drommen studenten. Op de tijden dat ik er kom is het lekker rustig. De DEKA-markt heeft geitenyoghurt en zelfs geitenkarnemelk. Helaas geen DANKE-toiletpapier, maar ach je kunt niet alles hebben.

Terug naar boven

Kranten

Ik heb al jaren geen krantenabonnement meer.
De reden is simpel: de kranten stapelden zich op.

Altijd was er nog een artikel dat gelezen moest worden en uitgeknipt. Of een wegens tijdgebrek niet gelezen krant die nog aandacht verdiende. Dieptepunt of in feite hoogtepunt was toen ik in mijn studententijd een stapel kranten van 1 jaar(!) meeverhuisde naar de volgende studentenkamer.

De enige remedie was geheelonthouding. Natuurlijk sloop er wel eens een krant mijn huis in. Bijvoorbeeld tijdens het actievoeren tegen de sneltram, had ik een abonnement op het Leidsch Dagblad. Gelukkig stonden er behalve onze actieverslagen nooit artikelen in die het herlezen of zelfs bewaren waard waren.

Voordeel van mijn relatie met Roderik was, dat hij een abonnement op de NRC (en de VPRO-gids) had. En dat hij ze na het lezen naar de krantenbak en kattenbak bracht. En als ik toch nog een artikel had willen bewaren of herlezen, was daar de NRC-internetarchiefservice van Marieke.

Nadat na ruim twee jaar het NRC-meeleesabonnement stopte, viel ik in een krantloos gat. Nu ik me zowaar begin te settelen in mijn tijdelijke huis, was het dus tijd voor een krant. Een proef-abonnement op NRC Next.

"Toch vreemd zo'n ochtendkrant," zei ik tegen Roderik toen ik hem weer eens sprak, "want ik ben niet gewend om mijn werkdag te beginnen met het lezen van de krant".

"Nee, maar je begint je dag toch ook niet met werken?", antwoordde hij ad rem als vanouds.

Terug naar boven

Blote billen in het bad

Twintig jaar geleden maakte ik een fietsreis door Hongarije. Na een fikse klim, stond er in de buurt van de camping altijd wel een thermaal (zwem)bad klaar om weer op adem te komen.

Hoogtepunt van de reis was een bezoek aan de thermale baden van Hotel Gellert in Budapest. Het was een heel ritueel. Je kreeg een wit schortje mee naar de kleedruimte. De bedoeling was dat je je geheel uitkleedde en dan het schortje voordeed. Bij sommige reisgenotes plopte aan de zijkant de borsten er een beetje uit, wat een komisch gezicht was.

In plaats van dat deze schortjes ons een zedelijk voorkomen bezorgden, zorgden ze juist voor een onbedoeld erotisch tintje. Iemand bedacht dat die mooie fietsbillen van ons best op de foto konden. Helaas heb ik dat kiekje nooit mogen ontvangen.

Totdat ik in Museum de Pont in het kaartenrek de volgende foto van Tacita Dean tegenkwam. Oke, de dames zijn wat meer op leeftijd, maar het geeft toch de sfeer van het prachtige bad weer.

Voorafgaand het betreden van het bad moesten we eerst douchen en gingen de schortjes uit. Daarna weer aan. Het bad was bijna paradijselijk. Ik voelde me wel enigzins decadent, want het warme thermale water was bedoeld voor reumatische oudjes en niet voor jonge en frisse dames als wij. Niettemin kwam ik echt helemaal tot rust.

Terug naar boven

Afvoerputje

Afgelopen week kwam de rioolontstopper. Met het schoonmaken van de zwanenhals en het gebruik van agressieve oplossingen was het mij niet gelukt om de keukenafvoer goed werkend te krijgen.

De zachtmoedige rioolman wist met een veer het traag werkende putje te ontstoppen en nu kolkt het water supersnel weg, zelfs met beide kranen open. Een tweede probleem was de badkamer. Daar stond ik elke ochtend in een laagje water, dat langzamerhand gevaarlijk richting deurdrempel kroop.

Met 1 handeling wipte de riooolman het putje van de douche open. Oeps, ik dacht altijd dat hij vastgelijmd zat. Beschamend moest ik constateren dat het putje vol met haren zat.

Volgens de rioolman zijn het niet zozeer de lange haren die de verstopping veroorzaken, maar eerder de stoppelhaartjes als je je benen en oksels scheert.

Toch vreemd dat juist de kleine haartjes voor de problemen zorgen. "Nou," zei ik achteloos, "ik heb wel eens gehoord dat kinderen in Nederlands-Indie werden vergiftigd door gemalen haren in het eten te stoppen."

De riooolman keek me even aan of hij in een slechte horrorfilm was beland. De doucheruimte leek ineens wel erg klein.

Terug naar boven

Toelichting: het verhaal over de vergiftiging door gemalen haren wordt genoemd in een documentaire over het leven van Mata Hari. Haar zoontje werd vergiftigd door de geliefde van de baboe.

Herinneringen

Zo tegen de zestig krijgen mensen steeds meer te maken met herinneringen, die spontaan en ongevraagd boven komen drijven. Herinneringen die decennia lang hebben gesluimerd. Het zijn niet alleen vaak 'herhaald en ingesleten'- herinneringen, maar juist van het 'vijftig-jaar-niet-aan-gedacht '-type aldus een lezenswaardig artikel van Douwe Draaisma op 6 oktober in de NRC.

Als men probeert herinneringen bij hoogbejaarden uit de permastore te ontdooien, dan valt op dat vooral herinneringen tussen de 15 en 25 jaar de boventoon voeren. Honderjarigen kunnen zich weinig voor de geest halen over de laatste veertig jaar van hun leven, maar weten als de dag van gisteren zich gebeurtenissen uit hun jeugd te herinneren.

Het is opvallend dat deze herinneringen de boventoon blijven voeren, ook als men bijvoorbeeld rond zijn of haar veertigste levensjaar een oorlog of natuurramp heeft meegemaakt.

Zo staat in het artikel het voorbeeld van Cornelia van het Westeinde-Vermue van 1899, die de watersnoodramp van 1953 half vegeten lijkt, maar begint te huilen zodra ze het over een overstroming van 1906 heeft, waarbij een polder onderliep en wat kippen verdronken. (het voorbeeld haalt Draaisma uit Eeuwelingen, levensverhalen van honderdjarigen van Steffie van den Oord).

Alleen een ingrijpende gebeurtenis zoals een emigratie of een oorlog kan de reminiscentie-hobbel van rond het twintigste levensjaar een paar jaar verschuiven.

Afbeelding uit NRC-artikel

Dus als hoogbejaarden veertig jaar lang ongevraagd en spontaan herinneringen aan hun leven tussen de 15 en 25 krijgen, dan loont het volgens mij de moeite om jongeren zoveel mogelijk te steunen in het uitvoeren van hun dromen.

Nu worden de inzichten rondom reminiscentie vooral gebruikt om sombere ouderen te helpen of om (demente) ouderen een gevoel van eigenwaarde te laten behouden.

Dit soort activiteiten acht ik zeer zinvol. Als lange termijn strategie is het handig om ook in te zetten op jongeren. Geef ze een paar goede ervaringen mee, zodat die opgeslagen in het geheugen, als ze hoogbejaard zijn, weer kunnen ontdooien!

Jonge jaren gaan nooit weg
Douwe Draaisma
NRC 6 oktober 2007

Eeuwelingen, Levensverhalen van honderdjarigen
Steffie van den Oord
Uitgeverij Contact

Terug naar boven

"Gratis" naar Groningen

Afgelopen zondag zijn Roderik en ik een dagje naar Groningen geweest. "Gratis", want hij had nog twee dagkaartjes van de NS gekregen, omdat zijn jaarabonnement te laat was gearriveerd. Ik nam een thermosfles met heerlijke knoflooksoep mee, dus aan een lunch hoefden we ook geen cent te spenderen.

Het Groninger Museum is ook gratis toegankelijk, tenminste als je je MuseumJaarKaart niet in een andere broek hebt zitten en alsnog 8 euro entree moet neertellen. De toegang voor de indrukwekkende fotomanifestatie Noorderlicht (nog tot 28 oktober) kostte 8,50 euro p.p. Dus helemaal gratis was ons dagje niet.

Op een onbewaakt ogenblik liet ik mijn oog op twee schitterende fotoboeken vallen. Een forse aanslag op mijn portemonnee, maar het geeft me een onbetaalbare rijkdom.


Met een voldaan gevoel keerden we huiswaarts.

Terug naar boven

Cultuurbarbaren

"Elke jaar zie ik weer als een berg op tegen de Kunstroute. Ik hou van het werken in mijn besloten atelier. En dan komen twee dagen lang allerlei onbekenden zomaar binnenwandelen. Ze schamen zich niet om mijn werk meteen van commentaar te voorzien. "Wel erg weinig kleur, vind je niet?", vertellen ze aan elkaar, maar op zo'n toon dat ik het ook hoor. "Het is allemaal hetzelfde, toch?". Daar heb je dan jaren voor zitten ploeteren op de kunstacademie en tik ik me nu suf om stipendia en fondsen bij elkaar te sprokkelen.

Maar dit jaar was het echt erg. Ik ben er nog steeds ondersteboven van. Ik ben een nieuwe weg in geslagen en daarmee stel je je toch kwetsbaar op. Wekenlang heb ik materiaal-onderzoek gedaan en gezocht naar een juiste balans. Dan is het spannend hoe mensen hierop reageren.

En toen gebeurde het. Het was zondag aan het begin van de middag. Twee vrouwen kwamen binnen. Degene met felrood haar keek belangstellend naar mijn werk. De asblonde vrouw had al bij binnenkomst een onrustige blik. Ze graaide in haar tas. Op het moment dat ik de geinteresseerde bezoekster uitleg gaf over de gelaagdheid van mijn werk, sloeg de ander toe.

Voordat ik er erg in had, maakte ze een foto. Zelfs een hele serie. Nee, niet van mijn werk. Maar van de muur....... de muur waar ooit een kistje had gehangen en dat was nu weg. Van die lege plek maakte ze foto's. En van de kapotte luidspreker boven de deur. Vreselijk toch?"


Terug naar boven

De hoofdprijs van de loterij gewonnen!!

De hoofdprijs van de loterij gewonnen! Een onzorgvuldige lezer zal bij deze titel meteen denken dat IK de hoofdprijs van de loterij heb gewonnen. Het kan echter ook de buurvrouw zijn of een "stel dat...." verhaal.

Ik ben soms heel verrast wat mijn lezers denken, als ze iets lezen. Zo belde een familielid bezorgd op, toen ik vorig jaar schreef over restaurant Eggie in Utrecht. "Je hebt net een hersenschudding gehad, dan is het niet zo handig uit eten te gaan". Wat ze echter over het hoofd had gezien, was dat Roderik en Eggie er hadden gegeten. Niet ik, ik lag thuis in bed naar het plafond te staren.

Ook denken sommige lezers dat ik alle uitjes die ik mijn uitjesagenda zet, ook zelf bezoek. Nee, helaas, ik onderneem veel leuke dingen, maar ben niet het hele weekend op stap. Wel verbaas ik me soms, dat ik als ik een superleuk uitje bezoek, waarvoor ik reclame op mijn blog heb gemaakt, ik geen lezers van mijn blog aantref! Tenminste geen bekenden.

Terug naar boven

Tosti

"Ik had een tosti besteld. Dit is geen tosti. Het is half zacht en niet krokant!" riep de kwieke grijze dame met gestifte lippen uit.
Het meisje van de bediening mompelde dat hier om een bagel ging.
"En een tosti dient geroosterd te zijn. Dat is dit niet", wierp haar tafelgenoot in de strijd.
Het meisje van Bagels & Beans kon de bagel helaas niet omtoveren in een platte tosti.

"Ik heb een tosti besteld en dit is geen tosti. Ik denk dat ik het maar laat staan", poogde de dame nogmaals. Om het nog wat meer drama te geven sloot ze af met:"Gisteravond zei ik nog: ik neem morgen een tosti".

Terug naar boven

Het geluid van de regen

Foto: Ruud Fabrie

Vanochtend liep ik door het Plantsoen in de regen. De regendruppels vielen op de bladeren van de bomen, het pad, het gras en op het water.

Het deed me denken aan een verhaal van een man die op middelbare leeftijd blind was geworden. Hij hield van het geluid van regen, omdat hij dan de diepte van zijn tuin beter kon horen. De druppels op het grind klonken anders dan de druppels op de struiken. "Regende het ook maar in de huiskamer, dan zou ik kunnen horen waar alles staat".

Terug naar boven

Strepen

Ik heb geen vaste dagindeling en 'werkjes' komen de hele dag naar mij toe of liggen al weken op me te wachten. Maak een afstreeplijst is dan het advies van 'de tijdmanager'. O.k. het helpt een beetje overzicht te hebben in wat ik wil en moet doen. Het afstrepen alleen al geeft voldoening: weer een klusje geklaard. Alleen ben ik nu zo gefocused op het doorstrepen, dat ik nauwelijks toe kom aan mijn routinekarweitjes als boodschappen doen en afwassen. Want ik wil per se mijn lijstje afgestreept hebben, nee pardon, klusjes afhebben. Met lede ogen zie ik aan dat elke dag de lijst weer aangroeit. Dus ben ik maar gestopt met de lange lijsten en doe ik alleen nog maar aan wat trefwoorden voor de komende paar uur. Verder probeer ik wat meer voldoening te halen uit het doen van de klus, dan in het afstrepen op het lijstje. Want ik ben met superleuke dingen bezig, maar dat vergeet ik soms!

(geschreven half januari tijdens de drukke campagneperiode).

Terug naar boven

Broer?

Vanochtend had ik mijn schoonvader gevraagd mij met z'n auto naar de huisarts te brengen, omdat tweemaal een kwartier fietsen met buikpijn me niet comfortabel leek. Toen de dokter me uit de wachtkamer kwam halen, vertelde ik haar dat mijn schoonvader mij gebracht had.

"O, dat zou ook je vader kunnen zijn", zei ze, toen we inmiddels in de spreekkamer zaten.

Opmerkelijk, want eerder dacht verplegend personeel in het ziekenhuis ook al dat ik de dochter van mijn schoonmoeder was. En zaterdag op een feestje zagen velen mij aan voor de zus van het feestvarken.

"Tja, blijkbaar heb ik een gezicht waarmee ik op veel mensen lijk; heel vaak denken mensen dat ik iemands zus, dochter of broer ben", luchtte ik mijn hart bij Roderik.

"Nou, broer, dat lijkt me sterk", antwoordde hij droog.

Couperus in de snackbar

Roderik en ik zaten te wachten in de snackbar totdat ons avondmaal gefrituurd was. Achter mij hoorde ik een man de snackbarhouder aan spreken: "Welke schrijver vindt u beter: Couperus of Nooteboom?"

Zijn stem klonk alsof hij al wat biertjes op had. De snackbarhouder gaf geen antwoord. Ik draaide mij om, want ik was nieuwsgierig geworden wie deze vraag stelde in een atypische omgeving.

Het was een boom van een vent met een wat verlopen uiterlijk. Eerder volks, dan een academische kluizenaar. Ik was benieuwd of hij daadwerkelijk las, of alleen wat namen noemde om een gesprek te beginnen.

" Welk boek vindt u het beter van Couperus; Eline Vere of Noodlot?", vroeg ik hem.
"Om eerlijk te zijn, ik heb alleen een boek van hem gelezen dat speelde in Frankrijk op een kasteel met een wijngaard"
Bij mij begon geen bel te rinkelen. Ik kende geen boek van Couperus met deze verhaallijn. Dus toch een provocateur? Ik deed een tweede poging.
"Wat is het laatste boek dat u heeft gelezen? Wie vindt u een goede schrijver?"

"Fantoompijn van Anton Grunberg. Ik lees graag Ronald Giphart, maar zijn laatste boek vond ik niets. " Uit het gesprek dat volgde, bleek dat de man in ieder geval een paar jaar geleden een veellezer was of tenminste op de hoogte was van de verschenen boektitels.

Foto: weblog Ministerie Eten en Drinken

Terug naar boven

Heimwee

Nog een paar dagen campagnevoeren en dan keer ik terug naar mijn 'normale' leven. Ik heb een enorme heimwee naar zaterdagen met een NRC op de bank, boodschappen op de markt, zelf pompoensoep maken en een avondje naar theater. Op zondag een lange wandeling door de duinen, urenlang lekker theeleuten met vriendinnen en andere genoegens.

Vanochtend stond ik om half acht op, om op tijd mijn fietskar vol te laden met folders, posters, fietsdrop en andere campagnemateriaal. Ik heb zitten koukleumen achter een winderig kraampje. Er kwam zelfs een balk naar beneden en het zeil waaide eraf. Gelukkig kwam een aardige ChristenUnie-folderaar me te hulp om alles weer op zijn plek te krijgen. Met wat pauzes tussendoor tot 17 uur op de markt gestaan en folders uitgedeeld, discussies gevoerd en posters opgerold. Gelukkig veel duimen omhoog en toeroepen: "ik ben tegen" en "jullie doen goed werk" mogen ontvangen.

Nu heb ik zin in Chinees eten en heel veel bier. Iets wat ik nooit heb. Misschien is het de adrenaline door alle discussies met de folderaars van de voorstanders van de RGL door de Leidse binnenstad?

Volgende week is het rustig. Kan ik gezellig met Roderik uit&thuis een beetje op adem komen van drie maanden actievoeren. Hoop ik :>))

Zwaai-oma is niet meer

Een weekje nadat ik zwaai-oma een tweede bezoekje had gebracht, zat ze ineens niet meer achter het raam. Elke keer als ik langs het verzorgingstehuis fietste, zocht ik de witte dos haar en het vriendelijke gezicht. Geen knikje, geen zwaaiende hand. Misschien was ze ziek. Even naar het ziekenhuis. Ik begon me ongerust te maken. Vandaag fietste ik door de stromende regen. Ik besloot even te stoppen bij het verzorgingstehuis. Mijn vermoeden werd bewaarheid. Zwaai-oma is niet meer. Vorige week is ze overleden in het ziekenhuis.

Terug naar boven

Zwaai-oma vervolg

Halverwege mijn bezoek vroeg ze: "Hoe lang werk je hier al?"
"Ik ben op bezoek, ik fiets hier elke dag langs het raam en zwaai dan en nu ben ik even op bezoek. Ik kom misschien vertrouwd over en daarom denkt u dat ik hier werk."
"Ja, het is zo gezellig dat je er bent. Ik heb een hele leuke avond!"

Mevrouw P. was overduidelijk blij dat ik even een praatje kwam maken. Ze vertelde over de tijd dat ze met haar zus bij C&A werkte en met 't treintje (van de Haarlemmermeerspoorlijn) naar Rijpwetering ging. Op een warme zomerse dag besloten de zussen naar huis te wandelen. Hun moeder raakte ongerust toen het laatste treintje Rijpwetering aandeed zonder haar dochters. Ze stuurde haar zoon Jan op pad, die zijn zussen vrolijk kwebbelend in Oud Ade aantrof. "Wat zijn jullie aan het doen"? vroeg de ongeruste broer. "Nou wat denk je?" antwoordde de bijdehandte zus.

Terug naar boven