Op het moment dat ik mijn deur uitging, trof ik mijn buurvrouw in de portiek.
De befaamde Mike&Thomas show heeft een befaamde ronde drie.
"Ron Dudderie wie kent hem nie?
Hij heeft een gekke vorm van afasie"
Dat riedeltje zingt R. altijd als ik mezelf weer eens verspreek. Hoewel het gekke is dat net voordat ik me verspreek, ik door heb dat het woord niet klopt en het juiste woord mij te binnen schiet.
Gisteren was het: ik pak even een postzegel (en ik bedoelde handdoek). Daarna wilde ik zeggen dat het Libanese verf was (en ik bedoelde wijn). Deze bijna versprekingen zijn opvallend, omdat ik meestal woorden verwissel die uit eenzelfde categorie komen: verjaardag en begrafenis bijvoorbeeld of ijskast en wasmachine.
Nu was het gisteren al helemaal een vreemde dag, omdat ik 's ochtends bij klankles de indiase toonladder met woorden omlaag zong, maar in toon omhoog. Pas na vier tonen had ik door, dat ik iets vreemds aan het doen was.
Terug naar boven
Marieke wees me op de lijst met 'verboden woorden' op een pilaar in het redactielokaal van het Leidsch Dagblad. Gefotografeerd met mijn mobiel.
Terug naar boven
Foto: Ridder Maarten Biesheuvel luistert met zijn jonkvrouwe Eva naar het draaiorgel voor de Hooglandse Kerk, na afloop van de lintjesregen.
Wat mij opvalt bij het overzicht van toegekende lintjes dat bij vrouwen ervoor staat: mevrouw.
Bij mannen staat alleen hun naam, eventueel voorafgegaan door hun titel.
Dus mannen zijn normaal en vrouwen bijzonder?
Waarom gebruikt men niet bij alle gedecoceerden een geslachtsaanduiding of bij niemand?
Dit vreemde gebruik viel me ook al op bij de aankondiging van promoties in universiteitsblad Mare. Inmiddels hebben ze het op de website van de universiteit creatief opgelost door de voornamen te vermelden. Dan is er alleen nog onduidelijkheid bij namen als Rene.
Het omslagpunt ligt in 2003. In januari 2003 worden bij de aankondiging van promoties op de universiaire webstek vrouwen nog vermeld met mw. en bij mannen staat niets. In februari 2003 staat nergens meer mw. vermeld en is bij de meeste, maar niet alle doctors in spe de voornaam vermeld. Universiteitsblad Mare had het licht toen nog niet gezien en maakt tot en met 7 september 2006 nog steeds gebruik van mw. Na die datum verwijst hun archief door naar de universitaire webstek.
Een onderwerp voor een proefschrift? :>)
Terug naar boven
Als ik wat vermoeid ben, steken allerlei staaltoornissen, pardon taalstoornissen de kop op.
Eentje daarvan is een afwijkende zinsopbouw. Ik sluit alle zinnen af met een herhaling van het onderwerp:
"Ik ga naar de brievenbus, ik" of
"Ga jij beginnen met koken, jij?"
Ik vertelde R. dat ik aan M. ging vragen wat voor taalkundige constructie ik gebruik. Maarten weet alles van Berberdialecten van de meeste afgelegen oases, Housa-leenwoorden en Tilburgse dialecteigenaardigheden. Dus dit is voor hem appeltje, eitje.
R. leek het zinloos om M. om verheldering te vragen:
"Dit is geen taalkundige afwijking, maar gewoon neurotisch".
Terug naar boven
Deense cafe's bloeien na rookverbod, kopt nu.nl
Dat is goed nieuws! Alleen heb ik bij het woord bloeien een andere associatie. In het Brabants dialect heb je het over bloeien als je het over bloeden hebt.
Moeder en dochter zitten 's avonds in de trein. Dochter van tien leest een boek. Ze komt iets tegen wat ze niet helemaal snapt.
"Mam, wat betekent haram? Is dat een Turks of Marokkaans woord? Of is het moslims?"
Terug naar boven
Afgelopen voorjaar zaten Madelief en ik met een Lentetoer prinsesseheerlijk in de 1e klas van de intercity naar Middelburg.
In Roosendaal stapten twee sjieke dames de coupé in en vroegen: "Mag je hier gewoon zitten?"
Blijkbaar werden wij niet tot de gebruikelijke gebruikers van deze ruimte gerekend.
"Met een 1e klas-kaartje wel", was ons antwoord.
Terug naar boven
