Objectnummer 30080040

Hoelang ik hier werk? Al bijna vier jaar denk ik. Eerst werkte ik in de conservenfabriek van Koelman. Dat was lopende band werk. Dit werk is alles behalve lopende band. Het is hollen of stilstaan. Als er ergens brand is geweest of waterschade, dan gaan de jongens erop af. Salvage heet dat. De eerste opvang na calamiteiten. Als de schade-expert accoord geeft, dan halen we eerst de electronica weg. Eigenlijk is dat het minste leuke van dit werk. Je bent bezig met apparatuur te redden, maar de mensen laat je soms letterlijk in de kou staan.

Hier op de zaak geeft het werk veel meer voldoening. Als ik na twee weken werk alle spulletjes weer schoon aan de klant kan terug geven, dat is zo dankbaar werk. Vooral voor wat oudere mensen is dat een heel emotioneel moment. Meestal komen klanten hier ook over de vloer en laten we zien wat is afgekeurd. Want we maken niet alles schoon hoor en die boodschap is soms best moeilijk.

Kijk, hier heb je bijvoorbeeld een bidstoeltje van objectnummer 30080040. De biezen mat zit helemaal onder het roet. Daar beginnen we niet eens aan. Maar ja, dat vrouwtje had dat stoeltje wel al twintig jaar naast haar bed staan. Gelukkig kunnen we haar andere meubels wel goed schoon krijgen. Alleen over het witte dressoir twijfelen we nog.

Ik vind het ook altijd lastig om te vertellen dat we schoonmaakspullen, verf, make-up, verzorgingsartikelen en gereedschap standaard weggooien. Meestal krijgen ze wel een kleine vergoeding van de verzekering, maar het blijft een hoop gedoe.

Ook met papier doen we niets. En dat vrouwtje heeft veel papier! In een bergkast stonden 31 verhuisdozen met archief. En dan nog allemaal dozen uit haar werkkamer. Met krantenartikelen. Iets met een sneltram ofzo waar fietsers tussen de rails verdwijnen.

Ze heeft ook zo'n gekke lamp. Dat is eigenlijk een boek, maar daar is iets uit gehaald en dan een lamp erin. Best geinig, maar ik hoef het niet aan mijn muur. Volgens mij is ze zelf ook een creabea. Haar zelfgemaakte kapstok staat op de afkeurlijst. Ze wilde graag een zaag lenen, zodat ze wat van haar afgekeurde lindengroene kast kon afzagen. Die kleur wilde ze weer gebruiken voor een volgend zelf-knutsel meubel. En gisteren vonden we allemaal prulletjes in een doos: een leren geldbuidel en een gekke schoen. Van in de tijd dat ze in de prehistorie leefde, vertelde ze me, snapt u dat?

Ze heeft gelukkig niet zoveel boeken. Daar sjouw ik me een breuk aan. En die hoeven alleen in de ontgeuringskamer. Daar is geen eer aan te behalen.

Vanmiddag komt er een schade-expert voor mensen die minder geluk hebben. Ik denk dat hij de hele boel zal afkeuren. Dat betekent dat we het niet schoonmaken en dat ze hooguit 1000 euro krijgen. Best hard eigenlijk. Daarom heb ik zelf een goede inboedelverzekering afgesloten. Dan mogen mijn collegaatjes straks mijn IKEA-meubeltjes schoonboenen, haha!!

Terug naar boven